Toen mijn dochter achttien jaar oud werd, ontstonden er problemen tussen haar en mij. Er waren veel ruzies en misverstanden die op een gegeven moment zo hoog opliepen, dat zij van huis wegliep. Zij liet niet weten waar ze was of hoe het met haar ging. Het leek wel alsof ze verdwenen was.
Ik deed van alles om haar te vinden, vroeg mensen of ze wisten waar zij kon zijn, maar niemand wist iets. Ik heb bij de gemeente gevraagd of zij mij konden helpen haar te vinden, maar daar kreeg ik te horen dat zij geen persoonlijke gegevens aan mij mochten geven. Jaren gingen voorbij en ik kreeg geen telefoontje, brief of enig ander teken.
Uiteindelijk ben ik bij de UKGR terechtgekomen. Ik zat vol verdriet en wist niet meer wat ik moest doen. Daar werd ik bemoedigd om gebedskettingen te volgen voor het herstel van mijn familie. Ik begon mijn geloof te praktiseren en vast te stellen dat deze situatie zou veranderen. Maanden lang heb ik volhard en acties van geloof ondernomen om deze situatie te veranderen.
Op een gegeven moment ben ik er achter gekomen waar mijn dochter woonde en heb ik met haar kunnen spreken. Ik ontdekte ook dat ik inmiddels oma was geworden. Na dat gesprek was er weer sprake van contact tussen ons, maar het was niet een echte moeder-dochter relatie.
In de UKGR heb ik geleerd om nooit genoegen te nemen met iets minder dan mijn doel, dus volharde ik in mijn gebedsketting.
Met de tijd zag ik een verandering van de kant van mijn dochter. Zij werd hartelijker naar mij toe, kwam op bezoeken, bracht mijn kleinkinderen mee. Vandaag de dag kan ik zeggen dat ik eindelijk een goede, gezonde en liefdevolle relatie met mijn dochter heb.
Sandra Winklaar
3 generaties 
Constant ruzies 
In één klap weg 
Ik vocht terug 
Ik had 5 tumoren