Ik weet wat mijn waarde is!

MárciaTiagoIk was best jong toen ik met mijn ouders naar de kerk kwam. In het begin begreep ik niet echt alles en nam ik het ook niet serieus. Als gezin hadden wij onze strijd met de verblijfstitel, maar ik had persoonlijk ook mijn strijden. Ik was van binnen een heel onzeker meisje, vanwege de omstandigheden kreeg ik minderwaardigheidscomplexen. Ik zag mezelf als minder waardevol dan de andere meisjes van mijn leeftijd omdat zij in staat waren om bepaalde dingen te doen en ik niet, Ik was niet blij en tevreden met het leven dat ik leidde.

Ik wist dat mijn ouders er niets aan konden doen en dat maakte me nog verdrietiger en gesloten. Ik durfde nooit de ware ik te laten zien, want ik dacht dat ik gewoon niet goed genoeg was. Dit maakte me ook een heel verlegen meisje, ik durfde mensen vaak niet als eerste aan te spreken. Ik lachte alleen naar de mensen, maar verder dan dat ging ik eigenlijk niet.

Rond mijn 14e/15e begon ik God wel serieus te nemen. Ik hoorde en leerde in de diensten dat God van ons houdt zoals wij zijn en dat Hij ons naar zijn evenbeeld heeft gemaakt en ik wilde graag Gods liefde en vrede in mij. Zo begon ik op de vrijdagen te strijden tegen de minderwaardigheidscomplexen, omdat ik me niet meer zo wilde voelen. En op de woensdagen om meer van Hem te leren en Zijn Geest te hebben. Ook nam ik deel aan de Vasten van Daniël om vervuld te kunnen worden met de Heilige Geest en de vrede in mij te hebben.

Een andere strijd was met mijn studie. Voordat ik mijn VWO-diploma haalde, wilde ik al graag naar de universiteit om door te kunnen studeren, maar doordat ik nog geen verblijfsvergunning en geldige legitimatie had werd dit moeilijk. Waar ik aanklopte kreeg ik een nee te horen. Ik werd verdrietig maar ik wist dat met God opgeven geen optie is. Ik ging met mijn geloof voorop en volgde weer de gebedsketting van vrijdag om die gesloten deur te openen omdat ik wist dat met God niets onmogelijk was. De tijd ging voorbij, maar ik bleef volharden. En net voor de laatste week dat het schooljaar op de universiteit begon, kreeg ik te horen dat ik aangenomen werd en dat mijn studie ook betaald zou worden.

Vandaag de dag ben ik niet meer onzeker, verlegen en heb ik ook geen minderwaardigheidscomplexen. Ik heb vrede en ben erg gelukkig en blij met wie ik ben, omdat ik geleerd heb dat God van mij houdt en dat ik uniek ben. Ik heb doelen en weet dat ook meer strijden zullen komen, maar ik heb het geheim ontdekt: volharden in geloof, positief blijven en nooit opgeven!

Marcia Ventura Tiago