Ik wil weer leven

dayennewebOp jonge leeftijd verloor ik mijn broer. Op school ging alles eerst goed maar met de tijd ging alles bergafwaarts, ik deed telkens minder mijn best en begon vaak te spijbelen. In mijn ogen had niets zin meer. Ik begon agressief te worden en wanneer ik een moment van woede had, maakte ik dingen in mijn kamer kapot. Het verdriet ontwikkelde zich tot een depressie en ik begon steeds vaker te denken aan de dood.

Mijn moeder leed zelf ook door het overlijden van mijn broer, maar wilde er tegelijkertijd ook voor mij zijn. De band met mijn moeder begon ook te verslechteren, omdat ik haar wegduwde wanneer ze mij wilde helpen. Ik nam geen advies van haar aan, waardoor ik mij ook weer schuldig voelde tegenover haar. Ik had sessies bij de psycholoog, maar dat hielp op het moment. Het goede gevoel dat ik daarna had was tijdelijk.

Toen mijn moeder met regelmaat de diensten in het UKGR Centrum begon bij te wonen, begon ik veranderingen in haar te zien. Ze werd sterker en rustiger, waardoor ik op een bepaald moment ook mee wilde. Na het bijwonen van een dienst werd mij geadviseerd om de diensten op de vrijdagen bij te wonen en ik begon ook deel te nemen aan de activiteiten van de JvO (Jeugdgroep). Na ongeveer drie maanden merkte ik dat ik niet meer dacht aan de dood en ook niet meer depressief was.

Vandaag ben ik anders. Ik ben niet meer agressief en niet meer depressief. Ik heb doelen en de band met mijn moeder is compleet anders. Ik heb het verlies een plekje kunnen geven en kijk de toekomst met plezier tegemoet. Ik wil weer leven.

Dayenne Granviel