{"id":12633,"date":"2013-10-09T14:42:36","date_gmt":"2013-10-09T12:42:36","guid":{"rendered":"http:\/\/ukgr.nl\/?p=12633"},"modified":"2013-10-09T14:42:36","modified_gmt":"2013-10-09T12:42:36","slug":"ik-nam-er-deel-aan-deel-6","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/ik-nam-er-deel-aan-deel-6\/","title":{"rendered":"Ik nam er deel aan (deel 6)"},"content":{"rendered":"

\"hand\"<\/a>Mijn familie had nu rust.
\nNatuurlijk waren er nog steeds sommige kleine problemen thuis, maar nu wisten wij wat wij moesten doen, om ze op te lossen.
\nVoor de eerste keer begrepen wij dat we het controle over ons leven hadden… Niets was onmogelijk voor ons. De resultaten van ons geloof waren de bewijzen hiervan.
\nMaar ik was nog steeds dezelfde persoon. Het ging niet om wat buiten mij was, maar mijn binnenste.
\nIk was niet ontevreden. Ik voelde me niet alleen. Ik kon niet klagen… Als ik mijn leven vergeleek met het leven van anderen die de kracht van God niet kenden of zelfs met hoe ons leven vroeger was, moest ik zeggen dat ik gelukkig was. Maar ik had een probleem…
\nWanneer ik de Kerk verliet, om naar huis te gaan; wanneer ik op school was \u2013 met mijn \u201cvrienden\u201d – deed ik niet altijd wat correct was. Ik was me er bewust van. Het feit is dat ik niet alles had losgelaten.
\nMijn vrienden waren belangrijk. Mijn klasgenoten ook. Wat ze over mij dachten was heel belangrijk. Hoe kon ik mijn manier van handelen helemaal zomaar veranderen?
\nKon ik dat? Was het echt mogelijk?
\nIk bad in de Kerk en vroeg om vergeving. Een paar dagen lang stopte ik met de fouten maken. Maar daarna herhaalde ik ze. Waarom gaf God mij de kracht niet om Hem te behagen? Was het Gods fout of lag het aan mij? Waarom eiste God iets zo moeilijks van mij?
\nIk was zo jong.
\nHad ik niet het recht om van het leven te genieten zoals iedereen deed? Ik kon naar de Kerk blijven komen en mijzelf, over een paar jaar, corrigeren. Waarom moest ik het per se nu doen???
\nVeel vragen. Weinig antwoorden.
\nIk dacht dat ik rust had. Maar binnen in mij, wist ik niet wat ik moest doen. God of de wereld, Zijn wil of de mijne?
\nWie kon mij overtuigen?
\nMIJN DAG<\/strong>
\nOp een dinsdag in de avond kwam ik naar de Kerk voor de dienst. Elke dinsdag was ik er, vanaf het moment dat de pastor van de Jongerengroep mij had geleerd dat het belangrijk was.
\nIk kwam een beetje laat aan. De dienst was al begonnen. Bisschop Paulo Roberto (toen was hij nog steeds pastor) hield de dienst. Hij stond te bidden. Ik kwam voor het altaar waar de andere mensen ook stonden… misschien 150 mensen – dat weet ik niet zeker.
\nIk sloot mijn ogen en begon te bidden.
\nMaar die dag was het anders… Tijdens dat gebed zijn er zoveel herinneringen gekomen in mijn hoofd. Het leek alsof ik naar een film van mijn leven keek.
\nIk dacht aan hoe mijn leven vroeger was. Mijn familie. Ik dacht aan alles wat God voor mij had gedaan \u2013 niet alleen de wonderen \u2013 ook aan het feit dat Jezus voor mij aan het kruis stierf en, voor de eerste keer, voelde ik me de grootste zondaar ter wereld…
\nHoe was het mogelijk dat ik zo ego\u00efstisch was geweest?
\nHoe was het mogelijk dat ik in de Kerk een persoon was en, buiten, een andere persoon?
\nHoe kon ik zo slecht zijn?
\nWat had ik tot dan aan God gegeven? Wat had ik voor Hem gedaan?
\nTerwijl ik dacht, bad ik. Ik zei dit tegen God. En ik wist dat Hij mij hoorde.
\nVoor de eerste keer WIST ik dat Hij daar was… dichtbij mij. De pastor hoefde het niet te zeggen. Het was mijn eigen ervaring.
\nIk huilde… Ik huilde zoveel dat mijn tranen zich mengden met mijn zweet. Mijn kleren werden helemaal nat. Het was zomertijd.
\nIk was verloren. Ik liep richting de hel. Ik was een hypocriet. Ik had een Redder nodig…
\nMaar nu, was ik eerlijk. Voor de eerste keer was ik echt eerlijk in mijn gebed.
\nIk wilde niet meer dezelfde zijn. Ik moest veranderen.
\nTerwijl ik op een wanhopige manier bad en vroeg om de hulp van God, werden mijn tranen van wanhoop veranderd in tranen van blijdschap. Want Jezus was daar. Ja. Hij was niet meer aan het kruis.
\nHij was dichtbij mij. En ik werd blij. Zoveel vrede. Onvoorstelbare vrede.
\nIk denk dat mijn woorden nooit in staat zullen zijn om uit te leggen wat daar met mij gebeurt is.
\nIk hoopte dat, dat gebed nooit zou be\u00ebindigen…
\nDat gebed duurde langer dan \u00e9\u00e9n uur. De dienst begon om 20u en het eerste gebed be\u00ebindigde om ongeveer 21:15u. Voor mij leek het alsof het 15 minuten duurde…
\nToen de dienst afgelopen was, verliet ik de Kerk om naar huis te gaan.
\nIk voelde me licht. Lichter dan ooit.
\nIk keek naar de hemel. Hij leek blauwer.
\nIk was blij. Ik had vrede. Ik was behouden. Ik had een Redder gevonden…
\nDe oude Rui was er niet meer.
\nIk was iemand anders.
\nDit is langer dan 22 jaar geleden met mij gebeurd, maar voor mij is het alsof het gisteren gebeurde. Het is voor mij nog steeds onmogelijk om hierover te schrijven, zonder tranen in mijn ogen…
\n\u201cMijn God, laat degene die deze boodschap leest, hetzelfde kunnen ervaren dat ik heb ervaren, op die avond, in Jezus Naam.\u201d
\nWORDT VERVOLGD…
\nBisschop Rui Silva<\/strong>
\nBezoek ook mijn blog op:\u00a0bpruisilva.nl<\/a>
\nLees de vorige boodschappen:
\nIk nam er deel aan (deel 1)<\/a>
\nIk nam er deel aan (deel 2)<\/a>
\nIk nam er deel aan (deel 3)<\/a>
\nIk nam er deel aan (deel 4)
\n<\/a>Ik nam er deel aan (deel 5)<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mijn familie had nu rust.
\nNatuurlijk waren er nog steeds sommige kleine problemen thuis, maar nu wisten wij wat wij moesten doen, om ze op te lossen.
\nVoor de eerste keer… <\/p>\n","protected":false},"author":11,"featured_media":12634,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0},"categories":[1385],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12633"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/users\/11"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12633"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12633\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12633"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12633"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ukgr.nl\/2019\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12633"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}