Ik trouwde toen ik pas 20 jaar was en kort daarna raakte ik al in verwachting van ons eerste kind. Na de bevalling heeft de verpleegster een fout gemaakt, waardoor ik tetanus kreeg en zelfs bijna ben gestorven. Zo begon het leed in mijn leven en daarbovenop kwam ook nog eens de depressie.

Mijn man was inmiddels al in Nederland, vanwege zijn werk en ik woonde nog in Kaapverdië samen met onze twee dochters. Ik zag mijn man slechts 3 maanden per jaar, dat was heel zwaar voor mij. 3 jaar na ons huwelijk besloot ik om samen met mijn dochters ook naar Nederland te komen. Nadat ik in Nederland kwam, werd mijn leven, in het speciaal mijn liefdesleven een hel. 

Mijn man ging elk weekend uit. Zowel in Nederland als in het buitenland. Soms gingen ze naar België op vrijdagavond en kwam hij pas weer terug op zondagavond met zijn vrienden. Vaak moest ik dan voor hun koken. In sommige gevallen kwamen ze pas gedurende de nacht pas weer thuis en zelfs zo moest ik dan opstaan en nog gaan koken voor hun. Als mijn man en zijn vrienden wisten waar er een feest zou zijn, gingen ze er altijd naar toe. Ik hoorde vaak dat hij vreemdging met andere vrouwen en als ik hem er op aansprak of duidelijkheid wilde, werd ik genegeerd. Dit zorgde voor eenzaamheid, teleurstellingen en een grote leegte in mijn binnenste.

Door de depressie waar ik aan leed, kreeg ik ook last van andere gezondheidsklachten. Ik ging naar doktoren, maar zij konden mij niet vertellen waar ik aan leed en waardoor. Ik werd door al deze problemen zeer ontmoedigd en verloor ook de zin in het leven. Het kwam zelfs tot het punt dat ik zelfmoord wilde plegen en het zelfs twee keer heb geprobeerd. De eerste keer wilde ik uit het raam van de derde verdieping springen, maar voordat ik kon springen draaide ik mijn hoofd om en zag ik mijn twee dochters naar mij kijken, daardoor heb ik het uiteindelijk niet meer gedaan. De tweede keer wilde ik een overdosis aan medicijnen nemen, maar voordat ik ze kon inslikken kwam mijn man binnen, waardoor ook deze poging mislukte.

Na een lange tijd van leed, kwam ik een kennis tegen die mij uitnodigde om naar het UKGR Hulpcentrum te gaan. Ik besloot toen om samen met mijn man te gaan. Mijn eerste ervaring was erg prettig en aangenaam, waardoor ik vaker kwam. Wij hebben toen besloten om de gebedskettingen te volgen op de dinsdag voor de genezing, op de vrijdag voor de bevrijding en op de zondagochtenden kwamen wij ook om de innerlijke vrede te ontvangen. Door het geloof en onze volharding, hebben wij vandaag de dag het verleden kunnen verwerken en achterlaten. Mijn man en ik zijn nu al 40 jaar getrouwd en wij zijn gelukkig met elkaar! Gedurende de afgelopen 30 jaren dat we al in het UKGR Hulpcentrum zijn, hebben wij verschillende ervaringen gehad met het geloof en ik weet dat God betere en mooiere dingen voor ons heeft!

Alcina en José da Luz