De taartdoos
‘en wie u zal dwingen één mijl te gaan, ga er twee met hem.’ Mattheüs 5:41
De eigenaar van een bakkerij zocht een jongeman om te komen werken en hem dagelijks te helpen met de zaken.
Drie jongemannen kwamen opdagen voor de test: Lukas, Bart en Tim.
De test was om een versierde taart in een mooie doos af te leveren bij mevrouw Femke op eendstraat 2.
Lukas was de eerste die vertrok, maar halverwege belde hij de bakkerij om te vragen of het nummer 20 of 2 was. Een uur later kwam hij eindelijk terug met de taartdoos en zei dat het huisnummer niet bestond.
Bart was de volgende. Hij vertrok en kwam snel terug met de taartdoos. Hij meldde dat eendstraat 2 een kerk was en dat mevrouw Femke eigenlijk op 2B woonde, maar onlangs was verhuisd.
Tim was aan de beurt. Hij ging naar buiten en deed er langer over dan de andere jongens, maar kwam terug zonder de taartdoos. Hij ontdekte hetzelfde als Bart, maar daar bleef het niet bij. Hij vroeg het aan de buren en ontdekte het nieuwe adres van mevrouw Femke, waar hij naartoe ging.
Mevrouw Femke vertelde hem (zoals verwacht) dat ze geen taart had besteld. Maar Tim pakte de doos uit, liet haar de heerlijke taart zien, vertelde haar de prijs en overtuigde haar om die te accepteren en de bezorging te betalen.
Welke jongen had de bakker aangenomen?
“Nog een mijl gaan” is een van Jezus’ bekendste gedachten.
Maar omdat het zo weinig wordt gedaan, zijn we tweeduizend jaar later nog steeds verbaasd als iemand onze verwachtingen overtreft.
De meeste mensen willen geen stapje extra zetten, laat staan twee. Stel je nu eens de kansen voor die dit feit je biedt als je in alles wat je doet nog een mijl gaat?
Toepassing: Minder beloven, meer leveren.
En wat nou als je een “echtgenoot wordt die nog een mijl gaat”, “echtgenote die nog een mijl gaat”, “kind dat nog een mijl gaat”, “werknemer die nog een mijl gaat”, “baas die nog een mijl gaat”, “christen die nog een mijl gaat”…?
Hoe kun je nu “de extra stap” worden?
Hoe kunt u een persoon worden die “nog een mijl gaat”?