Wanneer we niet vergeven, sluiten de grendels de ander niet op, maar onszelf.
Geloof is begrijpen dat het Woord van God altijd verder gaat dan het voor de hand liggende.
Spreuken 18:19 zegt: “Een broeder wie onrecht is aangedaan, is erger dan een sterke stad, en ruzies zijn als een grendel van een vesting.”
Deze tekst beschrijft precies wat er gebeurt wanneer iemand zich gekwetst laat voelen: die persoon sluit zich af.
Net als een kasteel dat door grendels wordt beschermd, bouwt de gekwetste mens verdedigingsmuren op. Hij sluit zich af voor degene die hem pijn deed en vaak ook voor mensen die niets verkeerd hebben gedaan. Alles om een nieuwe pijn te vermijden. Maar door dat te doen, zet hij uiteindelijk zichzelf gevangen.
Het is waar dat we geen controle hebben over wat anderen zeggen of doen. Maar we hebben wél controle over wat dat met ons doet. De kwetsing komt alleen binnen als wij haar toelaten. Ik kies het aanvalsmoment niet, maar ik kies wel of het mij zal verwonden of dat het tegen me aankomt en weer weggaat. Daarom is gekwetst zijn alleen makkelijk wanneer ik toestemming geef.
Nog een bevrijdende waarheid: bijna nooit gaat de belediging echt over degene die gekwetst werd. Meestal onthult ze de emotionele toestand, het karakter of het gebrek aan zelfbeheersing van degene die aanvalt. Gekwetste mensen kwetsen. Onevenwichtige mensen ontploffen.
Wanneer ik dat begrijp, stop ik met het absorberen van de belediging en begin ik te leren van wat er is gebeurd, waarbij ik wijs besluit hoe ik vanaf dat moment met die persoon omga. Het probleem ontstaat wanneer iemand besluit “het niet te laten zitten”.
Die persoon kaatst de belediging terug, verheft de stem en creëert ruzie. Als iedereen dat doet, blijft niemand overeind. Daarom waarschuwt het Woord van God ons ook om anderen niet zomaar te kwetsen. Ik kan me niet verschuilen achter het excuus “zo ben ik nu eenmaal” om anderen pijn te doen. Jezus was duidelijk: behandel mensen zoals u zelf behandeld wilt worden.
Wanneer ik niet vergeef, gebeurt er iets ernstigs: ik word een gevangene. De persoon die mij pijn deed, gaat mijn beslissingen beïnvloeden. Ik verander routes, tijden en plaatsen om haar te vermijden. Zonder het te merken blijf ik mijn leven om haar heen organiseren.
Zij gaat weg, maar komt, zonder huur te betalen, wonen in mijn gedachten en in mijn hart. Dat is leven in een paleis met grendels op de deur. Een echte luxe gevangenis. De oplossing is eenvoudig en geestelijk. Jezus leerde ons in het Onze Vader: “Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven.”
Net zoals we dagelijks voor ons lichaam zorgen, moeten we ons hart elke dag reinigen. Bidden, vergeven, loslaten. Hoe vaak? Zeventig maal zeven. Met andere woorden: zo vaak als nodig is.
Wie niet vergeeft, blijft gevangen. Wie vergeeft, kiest voor vrijheid.
